ავტომწარმოებლები საკუთარი გაყიდვების გასაზრდელად, როგორც წესი, ორი სახის პოლიტიკას ატარებენ. ერთი გზა ტრადიციული მეთოდია, ავტომობილებისათვის სარეკლამო ბიუჯეტის განსაზღვრა. რაც შეეხება მეორე გზას, მას R&D-ის სახელით იცნობენ და ქართულად მარკეტინგში კვლევისა და განვითარების პოლიტიკით მოიაზრება.
ალბათ, ბევრ თქვენგანს გაუკვირდება, თუკი გეტყვით, რომ ამერიკული ავტომწარმოებელი, თანამდეროვე ელექტრომობილების გაყიდვების გურუ საკუთარი ავტომობილების რეკლამისათვის ბიუჯეტიდან არც ერთ ცენტს არ გამოყოფს. Tesla-ს სარეკლამო ბიუჯეტი 0$ დოლარს უდრის.
თუმცა, სანაცვლოდ, Tesla ყოველი გაყიდული ავტომობილის კვლევასა და განვითარებაზე საშუალოდ 2,984 აშშ დოლარს ხარჯავს, რაც საშუალოდ სამჯერ მეტია სხვა ავტომწარმოებლების მიერ აღნიშნულ პოლიტიკაზე გაღებულ თანხებზე. მეტიც, ტესლას მიერ R&D-ზე ერთ ავტომობილზე დახარჯული თანხა, GM-ის, Ford-ისა და Chrysler-ის მიერ ჯამურად დახარჯულ თანხაზე მეტიც კია.
რაც შეეხება სხვა ავტომწარმოებლების მიერ მარკეტინგზე დახარჯულ ბიუჯეტს, ის საშუალოდ ერთ ავტომობილზე 495$ აშშ დოლარს უტოლდება. შესაბამისად, იქიდან გამომდინარე, რომ ამერიკული ავტომწარმოებლისათვის ეს ხარჯები ფაქტობრივად არ არსებობს, მისი მარკეტინგული მიმართულების დამსახურებით, ის მსოფლიოში ყველაზე მზარდ ბრენს წარმოადგენს.
R&D-ისა და მარკეტინგის ბალანსი კომპანიის ხელმძღვანელობამ უნდა დაიცვას. ზოგადად, მიიჩნევა, რომ კვლევისა და განვითარებისათვის მეტი ბიუჯეტის გამოყოფა, მნიშვნელოვნად აუმჯობესებს წარმოებული პროდუქციისა და მომსახურების ხარისხს კონკურენტებთან შედარებით. შესაბამისად, ამ პოლიტიკის სწორად წარმართვა კომპანიებს მნიშვნელოვან უპირატესობას აძლევს, რისი ნათელი მაგალითიც ამერიკული ავტომწარმოებელი, Tesla, არის.
